Διευθυντής: Γραφάκος Στυλιανός, Τηλέφωνα Επικοινωνίας: 210 – 7792200

Διευθύντριες: Περιστέρη Ιουλία και Κίτρα Βασιλική

Επιμελητής Α’: Γουσέτης Ευγένιος

Επιμελητής Α’: Βεσσαλάς Γεώργιος

Επικουρική γιατρός:Παϊσίου Άννα

Προϊσταμένη: Τζαβάρα Μπία, Τηλέφωνα Επικοινωνίας: 210 – 7467303

Εκεί εργάζεται η ψυχολόγος μας, κα Φλωρίδου Δέσποινα, η οποία μας γράφει…

«Η Παιδιατρική Μονάδα Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών του Νοσοκομείου Παίδων «η Αγία Σοφία», φιλοξενεί παιδιά από 0 έως 18 χρονών. Είναι ένα πλαίσιο σαφώς ιδιαίτερο, με τους δκούς του κανόνες και απαιτήσεις προσαρμογής. Εξατομικευμένο θεραπευτικό πρόγραμμα και χρόνοι παραμονής για το κάθε παιδί, καθημερινές συνθήκες αυστηρής υγιεινής και απομόνωσης, προσωρινή διακοπή των σημαντικών σχέσεων με φίλους, αδέλφια, συμμαθητές, αποχωρισμός ακόμη και από αγαπημένα παιχνίδια και αντικείμενα. Η μεταμόσχευση Μυελού είναι η καλύτερη λύση και για τις πιο κρίσιμες αλλά και τις πιο χρόνιες περιπτώσεις που δεν αντιετωπίζονται διαφορετικά, με στόχο πάντα την αποκατάσταση του παιδιού και του εφήβου. Ο ρόλος του ψυχολόγου που εργάζεται σε έναν τόσο κλειστό και αποστειρωμένο, κυριολεκτικά και μεταφορικά χώρο, είναι να συνεργάζεται, στενά και καθημερινά με την ιατρική ομάδα, την προϊσταμένη και το νοσηλευτικό προσωπικό, για να προσφέρει αρχικά μια κατανοητή και σταδιακή ενημέρωση, ήδη από την υποδοχή και το καλωσόρισμα του/της ασθενούς. Έχει προηγηθεί η απαιτούμενη πρώτη επαφή με αυτά τα παιδιά και τους γονείς όταν βρίσκονται ήδη σε άλλες κλινικές και τμήματα, για να είναι όσο το δυνατό πιο ομαλή η μετάβαση και η εισαγωγή τους στη Μονάδα.

Ο ειδικός της ψυχικής υγείας καλλιεργεί ένα υποστηρικτικό πλαίσιο και για το παιδί και την ευρύτερη οικογένεια, αναπτύσσοντας έναν ανοιχτό και καθαρό διάλογο, προετοιμάζοντας και προβλέποντας κάποιες δυσκολίες και ανατροπές, έτσι ώστε να νοιώθουν όλοι ότι έχουν μεγαλύτερο έλεγχο σε όσα τους συμβαίνουν και να προστατεύουν πιο υπεύθυνα τον εαυτό τους. Ο στόχος είναι η κινητοποίηση όλων των δυνάμεων της οικογένειας, που λειτουργεί πάντα ως σύνολο και όχι ξεχωριστά, όποια και να ειναι η οργάνωσή της. Ο ψυχολόγος θα εμπνεύσειι ασφάλεια και εμπιστοσύνη στο παιδί, για να επικοινωνήσει ακόμη και χώρις λόγια, με μια ζωγραφιά, με το χιούμορ, το παιχνίδι ή ιστορίες που πλάθει. Κάποιες φορές είναι δύσκολο το παιδί να μοιραστεί με τον γονέα του θέματα που μπορεί να θεωρούνται»απαγορευμένα» ή πολύ οδυνήρα και το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και από την άλλη πλευρά. Ένας ειδικός βέβαια, δεν αντικαθιστά ποτέ τον γονέα αλλά προσπαθεί μέσα από μία ψυχοεκπαίδευση, να δημιουργήσει γέφυρα καθαρής επικοινωνίας και χειρισμού των δύσκολων στιγμών και καταστάσεων, με γνώμονα πάντα την ιδιοσυγκρασία του καθενός, τα όρια και τις ανάγκες του. Ένας ψυχολόγος οφείλει να γνωρίζει μέχρι που μπορεί να παρέμβει, τι μπορεί να αλλάξει και τι όχι, όντας σε συνεχή επαφή και ο ίδιος με τα δικά του όρια. Με ανοχή και υπομονή περνάει το μήνυμα ότι είναι κοντά , με την κατάλληλη δόση συναισθηματικής επαφής και φροντίδας, αλλά και με την επάρκεια του επαγγελματικού μας ρόλου.

Σημαντικό μέρος της δουλειάς του ειδικού, έχει να κάνει και με το γονεϊκό ζευγάρι. Οι δυο σύντροφοι αναγκάζονται να χωριστούν για ένα σημαντικό διάστημα, ενώ αρκετά ζευγάρια πολλές φορές αποδιοργανώνονται και χρειάζονται ιδιαίτερη στήριξη σ’ αυτήν την τόσο ευαίσθητη περίοδο, για να είναι βέβαια και πιο κοντά στο παιδί τους. Την ίδια στήριξη κα φροντίδα χρειάζονται και τα αδέλφια των νοσηλευόμενων παιδιών , ειδικά αν κάποιο από αυτά είναι και ο δότης του μυελού.

Η στιγμή που η οικογένεια φεύγει από την Μονάδα, είναι από τις πιο συγκινητικές. Η σχέση του ψυχολόγου μαζί τους συνεχίζεται στα εξωτερικά ιατρεία, για να υπάρχει έτσι μια «εγγύηση» παρουσίας και συνέχειας στη ζωή τους, που την χρειάζονται και οι ίδιοι και εμείς που τους γνωρίσαμε και μοιραστήκαμε τόσα μαζί τους.»

Συντονίστρια και υπεύθυνη και των τριών τμημάτων είναι η Κοινωνική Λειτουργός του Συλλόγου μας, Γαλαριώτη Νικολέττα, η οποία μας γράφει…

Ο κοινωνικός λειτουργός συλλέγει πληροφορίες για την οικογένεια και το παιδί και ιεραρχεί τις ανάγκες τους. Εξηγεί στην οικογένεια την δράση του Συλλόγου ΠΙΣΤΗ και περιγράφει με ποιους τρόπους θα μπορούσαν να πάρουν βοήθεια. Ενημερώνει για τις οικονομικές και άλλες προνομιακές παροχές, διεκδικεί τα δικαιώματα της οκογένειας και του παιδιού και αναζητά συμπληρωματικές υπηρεσίες και πόρους. Συνεργάζεται με τους προνοιακούς φορείς για την κάλυψη των αναγκών τους και αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της οικογένειας και των διάφορων διοικητικών υπηρεσιών του νοσοσκομείου και της ευρύτερης κοινότητας. Συμμετέχει στη διοργάνωση ψυχαγωγικών εκδηλώσεων, εντός και εκτός νοσοκομείου, με σκοπό την αποφόρτιση, την ψυχαγωγία και τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών.

Δρα υποστηρικτικά, παρέχοντας πληροφορίες και ενθαρρύνοντας για την έκφραση των συναισθημάτων της οικογένειας. Παρατηρεί συμμετέχοντας και «ακούει» τη σύγχυση, τον αποπροσανατολισμό, την ανησυχία και το θυμό των γονιών. Στηρίζει την οικογένεια στο πέρασμά της στην καινούργια κατάσταση και διευκολύνει ώστε να γίνουν οι αναγκαίες αλλαγές στην ίδια και στο κοινωνικό περιβάλλον, που θα επιτρέψουν να διασφαλιστεί η συνέχιση τη ενότητας της οικογένειας και της φροντίδας του παιδιού.

Μία ιδιαίτερη υποστήριξη, λαμβάνουν τα παιδιά μας, από το χώρο της Μουσικοθεραπείας. Η εργαζόμενη Αμανάκη Σοφία, εργάζεται και στις τρεις Κλινικές, Κ.Ε.Θ., Τ.Α.Ο & Μ.Μ.Μ.Ο. και  μας γράφει:

«Εργάζομαι με παιδιά με νεοπλασματικές παθήσεις και μέσω των μουσικών δραστηριοτήτων – παιχνιδιών, ατομικών ή ομαδικών προσπαθώ να κάνω τη διαμονή τους στο νοσοκομείο ευχάριστη και δημιουργική. Τα μουσικά παιχνίδια που επιλέγονται συμβάλλουν στην ανάπτυξη της ατομικότητας, της κοινωνικότητας και του δημιουργικού πνεύματος. Με τη βοήθεια των μουσικών οργάνων και της φωνής πραγματοποιούνται παιχνίδια ακοής, συγκέντρωσης, επικοινωνίας, αυτοσχεδιασμού, μνήμης κλπ. Τα παιδιά συμμετέχουν με χαρά και ενθουσιασμό στις μουσικές δραστηριότητες και νοιώθω ικανοποίηση και χαρά γι’ αυτό».